“De leeuwen lopen sneller”

Het grootste gevaar voor een maatschappij schuilt in egoïsme. Het gaat ten koste van doorbreek kansen voor nieuwe talenten en is medeverantwoordelijk voor het verlies aan duurzaamheid en concurrentiekracht in onze regio.


Lang geleden komt een jager thuis en stapt naar zijn zoon. Hij geeft hem zijn speer en zegt: “Zoon, het is jouw beurt om te jagen, want de leeuwen lopen sneller en sneller”. Een eenvoudig gebaar maar met een enorme impact voor de hele familie. Hij geeft zo ruimte aan het aankomende talent en zet zich in een rol waar hij al zijn ervaring en wijsheid kan doorgeven. Daarmee verdient hij zowel het respect van zijn zoon als van het hele gezin. De overleving van zijn gezin - inclusief hijzelf -primeert op het behoud van zijn status als jager.


Vandaag zijn we dit eeuwenoude ‘generatiepact’ vergeten. We komen uit een tijdperk dat zo veilig was dat zelfs de oudste jager kon thuiskomen met voldoende prooi. Dit tijdperk beloofde iedereen dat de professionele loopbaan kon eindigen op de hoogste trede van de ladder. Dit werd ook het ultieme streefdoel, het levensdoel, de bron van ons professioneel egoïsme. De prijs die we collectief betaalden hiervoor was enorm. Hoeveel talent verhinderden we niet om te leren jagen. Een hele generatie?


Nochtans leven we niet meer in een veilige omgeving. Nieuwe concurrenten innoveren razendsnel en leveren plots producten en diensten aan klanten waarvan we dachten dat we ze nooit zouden verliezen. Dit alles is niet gestart zonder waarschuwing. Maar onze onbewust incompetente jagers hebben het aankomend gevaar niet willen zien. Alleen de hoogste trede bereiken en behouden, was de reden van hun bestaan. Niet het overleven van het ‘collectief’.
Nu zijn we een regio in gevaar, omdat we niet meer beschikken over de ‘traditie’ om mensen met juiste competenties flexibel te laten doorgroeien. Onze ‘competentie-kringloop’ is stilgevallen, vastgeroest met verouderde managers en experts. Zelfs het onderwijs, de social-profit, de vakbonden en de politiek ontsnappen hier niet aan. De speren worden hier veel te traag doorgegeven. We hebben nog steeds een vals veiligheidsgevoel.


En wat nu? We hebben hoogdringend nood aan een echt generatiepact, een project dat de doorstroom van de juiste talenten en competenties op gang brengt. Stel dat dit gebeurt, lossen we dan ook niet enkele andere uitdagingen op? Doorstroming van meer vrouwelijke talenten, meer jonge talenten, meer diverse talenten, meer minder-valide talenten, meer oudere talenten. Of behouden we het plafond van witte, oudere, vastgeroeste mannen? Moeten we ze nu allemaal ineens ontslaan of op brugpensioen sturen? Uiteraard niet. Integendeel. De oplossing zit in het systeem waarbij mensen evolueren van de verkeerde rol naar de juiste. Zelfs de overgang van een actieve loopbaan naar vrije tijd gebeurt in evenwicht met elkaar. Of dacht je dat de jager die vroeger zijn speer af gaf op ‘50 jarige’ leeftijd, plotseling elke dag met de fiets kon gaan rijden?


Kan het anders? Neen, het móet anders, want de leeuwen lopen sneller en sneller.

 

P.S. Uit deze column is het begrip van het ‘Machtsdefect’ geboren, Dat resultaat kan je bekijken via deze video.